De projectleider vertelt

The personal touch

2011-05-11T00:28:00.000-07:00

Als je het over audiotours hebt zijn er altijd twee kampen. De ene vindt het een perfecte manier om veel gedetailleerde informatie tot je te nemen. Een mooie oplossing om je even helemaal terug te trekken en alle verhalen rondom een voorwerp te horen. Maar dat is nu juist wat de tegenstanders tegen staat. Je trekt je terug. Het contact met de andere museumbezoekers is volledig weg. Ik vond een filmpje op youtube dat beide kampen bijeen zou brengen. Wat als deze manier van 'informeren' je echt zou overkomen tijdens een museumbezoek? Wat als je 1 op 1 informatie net zo gepersonaliseerd tot je kunt nemen als in het filmpje? Ok, wel wat serieuzer graag dan, maar wellicht is het een oplossing? Kijk zelf maar eens..

!

Leven in de brouwerij

2011-05-11T00:15:00.000-07:00

In het museum is er een plek waar het muisstil is. In het depot staan duizenden voorwerpen. Scheepsmodellen, schilderijen, potjes, prenten, atlassen, foto's en reddingsboeien staat opeen gepakt als een drukke bus vol met mensen. Maar waar het in die bus rumourig is van alle stemmen die je hoort, heerst hier in het depot ondanks de drukte volledige rust. Jammer eigenlijk, want wat zouden de objecten ons mooie verhalen kunnen vertellen! En nog beter, wat zouden de mensen die met deze voorwerpen hebben gewerkt en geleefd ons boeiende verhalen kunnen vertellen over vroeger. Ik wil als projectleider de museumcollectie een stem geven. Door hen een podium te bieden in een tentoonstelling is de eerste stap gezet, maar om te kunnen praten is er meer nodig. Met moderne technieken kan ik proberen om levenloze voorwerpen tot leven te brengen. Zo kan ik proberen om het zwijgen te doorbreken. Ik zag een trailer van de nieuwe presentatie in Kasteel Amerongen. Peter Greenaway heeft het kasteel tot leven gebracht door er rumour en mensen aan toe te voegen. Ik ben heel benieuwd hoe stil het in Amerongen nog is.. Moet snel gaan kijken!

!

Overtuigen op papier

2011-04-12T05:38:00.000-07:00

Naast mijn laptop ligt een rood met blauw boekje. Het zonnetje schijnt op de kaft die openstaat. Ik zie ineens dat er al oren aanzitten! Sporen van intensief gebruik, want de afgelopen dagen ligt dit boek als een soort van bijbel bij me. Samen met mijn collega's uit het museum volg ik een schrijfcursus. Vier donderdag lang werpen wij ons op alle teksten die met een tentoonstelling te maken hebben. Van projectplan tot aan persbericht, alles passeert de revue. Aan mij de eer om mijn projectplan voor een nieuwe expositie zo optimaal mogelijk te formuleren. Overtuigen op papier, dat is de boodschap en ook (toevallig?) de titel van het boek dat naast me ligt. Ik heb al moeite met overtuigen in 'real life' laat staan op papier! Hoe kan ik in woorden schrijven wat mijn body language zo overtuigend probeert te vertellen als ik praat? Hoe schrijf ik voorstellen waarvoor meteen luid en enthousiast geapplaudiseerd wordt als ik ze indien? Een uitdagende klus! Ik werp me weer even op de bijbel..

De schreeuw van van de leeuw

2011-04-12T05:31:00.000-07:00

Vorige week zondag: twee grote rode leeuwen dansten door de hal van het museum. Het leek een liefdesdans zoals die twee daar elkaar aan het besnuffelen waren! Van links naar rechts, op de grond, over de vloer, hoog en laag, ik bleef gefascineerd kijken aar de dans van de Chinese leeuwen. Een mooiere manier om de tentoonstelling Yin en Jan te openen was er niet. Zoveel passie, zoveel emotie maar ook vooral zoveel energie. Voor mij waren dit ook de trefwoorden voor dit project. Ik begon het dik jaar geleden en in november droeg ik het over aan mijn collega. Dat was een moment van weemoed, want aan deze china tentoonstelling had ik toch wel een beetje mijn hart verpand. Het was geen eenvoudig project. Als projectgroep hebben we lopen stoeien met de thema's, de invalshoeken en de objecten. De adoptiemoeder van dit project (zoals mijn collega het passend omschreef) kreeg een kindje met een eigen willetje en gedragscode. Maar het kindje heeft haar draai gevonden! Als eindresultaat staat er nu een mooie expositie over de band tussen China en Nederland. Een tentoonstelling waar iedereen zeker even heen moet om te zien hoe de scheepvaart onze twee landen heeft verenigd. De leeuwen hebben inmiddels het pand verlaten, maar de Chinese sfeer en de passie is er nog!

Ik ben even weg maar het werk gaat door!

2010-11-11T13:56:00.000-08:00

Vorige week was ik aan het aftellen. Nog 5 dagen werken, nog 4 dagen overdragen, nog 3 dagen zaken op orde stellen, nog 2 dagen voor de laatste loodjes en toen kwam die ene laatste dag… De dag waarop ik mijn projectleiderschap van ‘Yin en Jan‘ en ‘Bootvluchtelingen’ officieel overdroeg aan mijn collega’s, omdat ik me de komende maanden met een totaal ander privé project bezig ga houden. Het voelde een beetje raar om zo midden in de voorbereidingen uit een project te stappen. Hoe zorg je immers dat alle in and outs die je bij een project tegen bent gekomen ook bij je opvolger bekend zijn? Hoe leg je uit waarom beslissingen die genomen zijn in het hele traject toch echt logisch zijn ook al zijn ze dat voor een buitenstaander niet? Ok, ik heb overdrachtsdocumenten gemaakt, veel gesprekken gehad met mijn opvolgers en gezorgd dat alles zo netjes mogelijk geordend is en dingen terug te vinden zijn. Maar ik merk vooral weer hoe omvattend het werk van een projectleider is en hoe je overzicht moet hebben over het hele project. Dingen ontstaan in een proces, beslissingen worden genomen met een geschiedenis en afweging van belangen. Maar gelukkig werk je niet alleen aan een project! Er is ook sprake van een collectief geheugen. Zet de projectgroepleden bij elkaar en je krijgt een mooi en hopelijk veelomvattend beeld van het project. De projectgroepleden van zowel ‘Yin en Jan’ als ‘Bootvluchtelingen’ zullen mijn collega vast en zeker bijpraten over details die ik wellicht vergeten ben. Gelukkig maar!

!

Van alles in mijn hoofd…

2010-10-20T12:42:00.000-07:00

Mijn hoofd zit vol met details. Gegevens over bruiklenen, exacte maten van objecten, correcties van teksten, sponsoren die we echt niet mogen vergeten, technische gegevens over beamers en solid state players, scripts van films, en opmerkingen die ik toch zeker nog de komende week door moet bellen aan de vormgever. (ik noem er maar een paar..) Tijdens het voorbereiden van een tentoonstelling gebeurt het wel eens dat je ’s-nachts wakker wordt en ineens aan iets denkt dat je toch zeker nog moet doen omdat alles anders (in jouw ogen dan) compleet in het water gaat vallen. Deze keer is het niet anders. Druk bezig met de voorbereidingen voor de expositie ‘Yin en Jan’ spoken er rond het nachtelijk uur wel eens details in mijn hoofd die ik toch echt even op moet schrijven zodat ik ze de volgende morgen niet vergeet maar vooral ook door kan gaan met mijn nachtrust. Het boekje naast mijn bed wordt steeds voller op weg naar de opening… Het is als het ware een blauwdruk van mijn hoofd en tegelijkertijd ook van de expositie. Ik ga mijn boekje overdragen aan een collega. Ben benieuwd of zij wijs kan uit mijn hersenspinsels….

Lijnen worden werkelijkheid

2010-10-20T12:40:00.000-07:00

De afgelopen week stond in het teken van ‘lijnen’. Nee, dan heb ik het niet over de behoefte van velen om kilo’s kwijt te raken, maar om de echte lijnen op papier. We bouwden de tentoonstelling ‘Vloeiende lijnen’ in het museum. Een expositie over technische tekeningen. Als je het dan over lijnen hebt… Meters papier gevuld met zorgvuldig getrokken lijnen door scheepsbouwmeesters en technisch tekenaars. Zij hangen nu te pronken in de kleine zaal van het Maritiem Museum Rotterdam. De restauratoren Frank en Marco lijnden de tekeningen zorgvuldig uit op de glasplaten die we op zaal hebben gebruikt als drager van de tekeningen. Vormgever Marinus zorgde dat de tafels, de glasplaten en de modellen netjes in lijn in de zaal zijn gezet. En dan zijn er ook nog de lijntjes die de mannen van de technische dienst zetten om alles precies op maat te zagen, schilderen en plaatsen. We waren ‘lijnrecht’ de afgelopen week, maar met trots kunnen we zeggen dat ‘Vloeiende lijnen’ is geopend!

altijd en overal....

2010-09-27T12:40:00.000-07:00

Het blijft opmerkelijk... als je bezig bent met de voorbereidingen van een expositie zie je ineens overal op straat verwijzingen naar 'jouw ding'. Het is niet anders nu we druk aan het werk zijn voor 'Yin en Jan'. Overal op straat zie ik ineens verwijzingen naar de Chinese cultuur, valt mijn blik op Chinese karakters en zie ik voorbeelden van wederzijdse beinvloeding. Zo waren we vandaag op personeelsexcursie in onze eigen stad Rotterdam. En daar ineens tijdens een wandeling viel mijn oog op de winkelruit van een snackbar. Ik heb nog steeds geen flauw idee wat er in het Chinees staat, maar het blijft opmerkelijk om in een Kralingse straat in Rotterdam een snackbar te vinden die Vlaamse frieten verkoopt, Turkse pizza en Chinese loempia's... Globalisering is overal! Ik heb een foto om het te bewijzen!!

!

Op weg naar de filmer

2010-09-16T13:19:00.001-07:00

‘Kun je het gevoel van drukte weergeven in flitsende beelden maar dan wel zonder geluid?’ dat wordt mijn vraag morgenvroeg aan de filmer voor de expo ‘Yin en Jan’. Op het centrale plein in de tentoonstelling willen we bezoekers straks het gevoel van de drukte van een wereldstad meegeven. De hecktiek van de haven, de exotische passie van Shanghai, het nuchtere gevoel van Rotterdam, de rumoer van een worldport. Op vijf megagrote projecties moeten beelden van het Chinese Shanghai en het Oer-Hollandse Rotterdam elkaar af gaan wisselen en mensen een gevoel van bedrijvigheid geven. De eerste filmpjes van het werk van Battal geven me volop hoop dat het gaat lukken! Ben heel benieuwd wat zijn antwoord op mijn vraag zal zijn! !

Een ramp

2010-09-16T13:18:00.000-07:00

Waarschijnlijk las je de titel van deze blog als ramp, een natuurlijke catastrofe, een fout die het proces verstoort. Niets is minder waar! Dit bericht gaat over de ramp als in het fenomeen hellingsbaan. Voor de nieuwe expositie ‘Bootvluchtelingen’ die in januari geopend gaat worden in het Maritiem Museum werken we met een verhoogde vloer. Een mooie manier om de zaal in een open ruimte duidelijk haar eigen plek en identiteit te geven. Maar ja, hoe zorgen we ervoor dat die verhoogde expositievloer ook bereikbaar is voor iedereen? Een traptrede kan, maar in het museum zie je dagelijks vele kinderwagens. We zijn rolstoel toegankelijk en ook voor de senioren onder ons die met een rollater het museum bezoeken, is een traptrede niet erg handig. Een hellingbaan is dan dé oplossing. Maar ja, hoe ver mag die in de totale ruimte komen, hoe steil mag hij zijn en vooral ook moet hij wel of niet worden voorzien van een afrastering? Allemaal punten waar ik me nu vooral aan het focussen ben. Een ‘ramp’ om een ramp te voorkomen als het ware… Het werk van een projectleider gaat over inhoud, vorm maar ook over hele praktische details.

De test met de theezakjes…

2010-09-16T13:17:00.000-07:00

Men neme 10 pickwick theezakjes, een rolletje tape, een oud boek, een afgesloten vitrine en een maandje of twee tijd. Dit is zo ongeveer het recept van de proef met de theezakjes die ik samen met ons hoofd en beheer onlangs heb uitgevoerd. Opmerkelijk? Ja, ik geef het toe. Maar voor het behoud van onze objecten hebben we veel over, zelfs rare experimenten met kruidenierswaren!

De ontwerper voor de expo ‘Yin en Jan’ kwam bij de presentatie van het schetsontwerp met het idee om de hele vitrine vol te hangen met theezakjes. Een mooie verwijzing naar het eerste ontmoetingen tussen de Chinezen en de Nederlanders eeuwen geleden. Het was (en is) namelijk de thee die ons verbond. Van de VOC die op zoek ging naar de Chinese thee als handelswaar, tot de vele kopjes thee die er nu gedronken dienen te worden voordat deals met onze Chinese collega’s worden gesloten. Het is dus ook zeer toepasselijk om het paviljoen met de naam ‘Handen schudden’ te decoreren met de buideltjes thee. Maar de grote vraag was wat voor effect dat ‘zwarte goud’ zou gaan hebben op de 17e eeuwse boeken die in dezelfde vitrine worden getoond. Om hier antwoord op te krijgen is de afgelopen twee maanden ergens in het museum een vitrine met theezakjes en een oud boek verborgen geweest. Het publiek heeft het niet gemerkt, maar wij hebben op ‘wetenschappelijke wijze’ onderzocht of het verantwoord is om straks in april deze combinatie te gaan gebruiken in het museum.

Het antwoord is positief. Ok, de geur van de verse thee kwam ons tegemoet toen we de vitrine openden, maar het bleek met wat kleine aanpassingen een geur te zijn die geen problemen op zal gaan leveren voor de objecten. Gelukkig!
!

De titel is geboren!

2010-09-02T02:33:00.002-07:00

De geboorte van een titel is soms een zware bevalling. De ene variant is erg aantrekkelijk voor het publiek, maar klopt inhoudelijk niet. De volgende ‘bekt’ lekker, maar ligt politiek gevoelig. Een andere is saai, maar vertelt precies waar de tentoonstelling over gaat. Kortom: voordat een titel het levenslicht ziet zijn er vaak vele varianten de revue gepasseerd en vooral ook veel discussies geweest. Maar we zijn eruit!! De China tentoonstelling heeft haar definitieve naam gekregen:
Yin en Jan, China en NL door scheepvaart verbonden. We vieren de geboorte met het projectteam!

Objectenlijsten

2010-09-02T02:33:00.001-07:00

Inmiddels telt de objectenlijst van het China project 7 pagina’s op A3 papier in een klein lettertype. Een hele lange lijst vol met titels van objecten, inventarisnummers, gecontroleerde maten, tekstelementen, infographics, verwijzingen naar repro’s en andere praktische informatie. Het is hét document waarop we nu vertrouwen, waarop we straks een hele tentoonstelling gaan baseren. Deze lijst is waarheid, deze lijst mag niet per ongeluk gewist worden! Over een tijdje ken ik hem door en door, van a tot z en kan ik hem je voordragen als je er me naar vraagt. Tot nu toe ben ik vooral panisch dat hij niet klopt of dat iemand er per ongeluk dingen in heeft zitten wijzigen zonder dat ik het weet. Tja, als projectleider ben ik vooral aan het ‘bewaken en regelen’ en dan wordt je soms een beetje bazig. Mijn excuses aan mijn projectgroepleden. !

Ik ben toch echt een alfa-meisje.

2010-09-02T02:32:00.001-07:00

16 oktober openen we in het museum een expositie getiteld ‘Vloeiende Lijnen’. Een tentoonstelling die veel van mijn ‘niet-aanwezige-beta-kant’ vergt. Elke keer gebeurt het namelijk weer in de projectgroep: er komt een technische term voorbij schieten die mij totaal niets zegt. De conservator kent de technische tekeningen door en door en heeft zijn hele leven gewerkt in de scheepsbouw. Voor hem zijn valpijpschepen, bulbstevens, carnediagrammen en cavitatietunnels gesneden koek, maar ik frons even mijn wenkbrauwen. Ik ben toch echt een alfameisje en geen betavrouw blijkt maar weer. Maar het maakt ook wel meteen duidelijk of de bezoeker dit onderdeel wel of niet zal snappen. Ik ben heel even ‘het prototype bezoeker’ in dit project.

De kracht van het werken in een projectteam wordt bij dit soort onderwerpen weer heel duidelijk. De conservator is er voor de inhoud, ik houd me bezig met totaal andere dingen zoals planning, vormgeving en budget. Samen met de educator die het voor de bezoeker begrijpelijk maakt komt het allemaal goed. Teamwork, dat hoort bij een projectgroep en als je zo’n onderwerp als technische scheepsbouwtekeningen behandelt, blijkt maar weer eens hoe nodig dit is.
!

Even stilte

2010-09-02T02:30:00.000-07:00

Ik schrik even.. mijn laatste blog blijkt al van vele weken terug! Je zou denken dat ik me op het digitale gebied even stil heb gehouden deze zomer. Maar is dat zo? In de vakantieperiode heb ik uitvoerig zitten surfen op het internet, mijn connecties via Linkedin geupdate, elke dag trouw tijdens mijn dagelijkse metroritje twitter gevolgd en zo nu en dan ook nog wat andere iphone applicaties geraadpleegd. (het blijft toch handig om gewoon vanaf je bedje in een Engels hotel via je iphone een nieuw hotel voor de volgende avond te boeken in een paar tellen..). Foto’s van de nieuwe babykamer zijn verspreid via email, ideeën voor nieuwe expo-projecten genoteerd in mijn digitale notitieboekje en ik heb even mogen spelen met de nieuwe Ipad. Kortom: ik ben heus aanwezig geweest op de digitale snelweg maar deze keer wat minder prominent. De vraag is of dit heel erg is. Het internet is er toch om het leven voor mij handiger te maken? Nou dat is zeker gebeurd. Maar ik zal mijn leven beteren en via deze blog weer mijn ervaringen als projectleider in het MMR de wereld in zenden.. Ik beloof het plechtig! (als ik een webcam had in mijn laptop zag je nu mijn verkennerseed!

Op zoek naar een ontwerper

2010-05-07T06:55:00.000-07:00

Elke nieuwe tentoonstelling gaat volgens een bepaald proces. We schrijven het verhaal, we gaan op zoek naar objecten en we maken een planning. Een heel belangrijke stap in dit proces is zeker de zoektocht naar de ontwerper. Welke ontwerper past het beste bij het beeld dat wij voor ogen hebben? Wie heeft vaker voor een museum gewerkt, welke ontwerper kan een nieuw en verfrissend beeld neerzetten en vooral: wie kan ons verrassen? Wij willen immers steeds weer een totaal andere expositie neer zetten. Ook voor het China project ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe ontwerper. Een lange tocht heeft ertoe geleid dat we wederom met een totaal nieuwe ontwerper in zee gaan! Gisteren heb ik het contract getekend met Van Eijk en van der Lubbe, een ontwerpbureau uit Geldrop. Zij staan voor het grootste gebaar en de creatieve oplossingen. Ik ben heel benieuwd hoe hun ontwerp eruit gaat zien!

We zijn trots en vieren een klein feestje!

2010-05-07T06:46:00.000-07:00

Van sommige emails word je blij! Dit was zeker het geval bij de mail die ik vanmiddag in mijn mailbox vond. We hebben namelijk een prijs gewonnen! De film die we vorig jaar samen met Metropolisfilm uit Utrecht maakten voor de tentoonstelling Geen zee te hoog heeft een bronzen medaille gewonnen op het 2010 New York Festivals International Television & Film Awards®. Meer dan 30 landen hebben inzendingen ingestuurd voor dit festival en wij hebben dus de derde prijs in de wacht gesleept in de categorie Instruction & Education. Dat is toch zeker iets om trots op te zijn en een klein feestje voor te vieren niet?

Bekijk de film en zet je speakers helemaal open voor het beste resultaat!

Werkende mannen

2010-02-23T03:05:00.000-08:00

Deze dagen op het museum lijken gevuld met verwijzingen naar ‘mannen aan het werk’. Buiten plaatsen de mannen van de technische dienst keten voor de tijdelijke entree. Woeste arbeid met een helder doel en deadline voor ogen. Deze entree is namelijk dé toegang tot het museum tijdens de verbouwing van de hal. Hij moet op tijd klaar zijn!

Waar vandaag tijdens deze voorjaarsvakantie nog vele bezoekers rennend het museum binnenkomen op weg naar Professor Plons en Beesten aan Boord, zullen vanaf 8 maart ‘sterke mannen’ druk aan het werk zijn. Het uitbikken van de vloer, het aanleggen van nieuwe leidingen, het plaatsen van tientallen meters zware stalen platen en al die andere klussen meer zal zorgen voor veel ‘werkende mannen’ in het museum.

Voor mij op tafel zie ik heel andere ‘werkende mannen’. Ik zoek foto’s voor een nieuwe expositie over Technische Tekeningen. Dus graaf ik door onze enorme fotocollectie op zoek naar scheepsbouwers met een technische tekening in hun hand, tekenkamers gevuld met mannen met omhoog gestroopte mouwen voor grote tekentafels en ingenieurs die geconcentreerd werken aan voor mij totaal onbegrijpelijke technische schetsen. Zien werken doet werken, dus ik ga ijverig door!

Met z'n allen naar China...

2010-02-02T00:37:00.000-08:00

We droomden er allemaal van toen we de opdracht kregen: met z'n allen op inspiratiereis naar China.. We zagen ons al lopen door de straten van Shanghai, eten in kleine Chinese restaurantjes en rijden over de 32 km lange Shanghai brug.. Afgelopen zondag kwam de droom een beetje dichterbij. Met de projectgroep en kinderen trokken we naar het Tropenmuseum in Amsterdam. Een bezoek aan de tentoonstelling 'De Qi van China' bracht ons in Chinese sferen. Een goede inspiratiebron! Nu weten we alles over Kung-fu, Chinese thee, paraplufabrieken, kalligrafie en Chinese geneeskunde. De projectgroep China komt beslagen ten ijs! Op naar onze volgende 'inspiratiereis'!

China in één minuut?

2010-01-19T03:08:00.000-08:00

Hoe vertel je in één minuut de essentie van een verhaal? Hoe breng je in één minuut de boodschap over? Steeds weer zoeken we naar mogeljkheden om in een tentoonstelling op een goede en leuke manier te vertellen over de scheepvaart. Geen tijd voor lange documentaires en lange teksten, geen aandacht voor uitgebreide rondleidingen,een moderne tentoonstelling heeft snelheid en to the point informatie (zegt men..) De china tentoonstelling biedt ons nog volop uitdagingen op dit vlak. Toeval bracht me gisteren aan tafel bij de oneminute foundation. Zij hebben wellicht dé oplossing voor mijn één minuut vraag.. Bekijk eens hun filmpjes op http://www.theoneminutes.org/ en zie hoe kunstenaars erin geslaagd zijn om in één minuut je compleet in de ban te houden van hun verhaal. Zouden zij de essentie van Shanghai en Rotterdam ook kunnen vatten in één minuut??

2010-01-19T02:48:00.000-08:00

Een opmerking kan de toon van een gesprek bepalen. Mooi gezegd, maar is dat ook zo? Tijdens een bijeenkomst waaraan ik gisteren deelnam was dat zeker het geval! Als je iemand hoort zeggen 'o, jij bent die man die zoveel twittert' dan besef je je ineens hoe digitaal wij allemaal geworden zijn. Mensen kennen elkaar vooral via het internet en komen wellicht steeds minder 'real life' met elkaar in contact. De koningin sprak er al over in haar kerstrede, dus blijkbaar ben ik niet de enige die er over nadenkt... Is het ook een voorbode dat musea steeds minder zullen gaan over 'real life-contact' en steeds meer 'digitale ontmoetingen' worden? Maak ik straks alleen nog maar digitale exposities en gaat de geur van vers gezaagd hout en net geverfde muren die gepaard gaan met een nieuwe expositie op de vloer verdwijnen? En is dat erg of juist inspirerend en spannend? Heerlijk dingen om over na te denken. En weet je wat het mooie is, tijdens die bijeenkomst gisteren deden we dat gewoon ouderwets real life! Zet 20 nieuwe media mensen die gewend zijn om te communiceren via twitter, hyves, facebook, email etc samen in een zaal en er gebeurt iets moois. We hebben ons voorgenomen om samen een innovatorsnetwerk op te gaan zetten. Museumprofessionals die in een gemoedelijke sfeer samen filosoferen over de toekomst. Techniek zal een verboden woord worden, het gaat om ontmoetingen. Ik ben heel benieuwd wat voor nieuwe ontwikkelingen dat gaat brengen!

Een museum voor of door bezoekers?

2010-01-08T03:25:00.001-08:00

De vrijdag is altijd een dag waarop je heerlijk rustig de tijd hebt om inspiratie op te doen bij anderen. Op mijn to-do lijstje staat al heel lang om de nieuwe educatieve site van het kroller muller museum te bekijken. Blij dat ik dat vandaag eens heb gedaan! Op http://kmmexpose.nl/ kun je namelijk je favoriete top 3 van kunstwerken uit de collectie van het KMM kiezen. Van het 'Bloeiend boompje' van Bart vd Leck krijg ik het heerlijk warm.. De aanblik doet me vergeten dat het buiten vriest. Ik waan me in de lente! Maar enfin, ik was er voor het programma. Een aanrader, dus ga er zeker eens kijken. Ok, zul je denken, leuk maar dan... Nou, het Kroller Muller gaat letterlijk de keuze van het publiek laten gelden in het museum. Niet de conservator bepaalt wat er in februari op zaal komt te hangen maar het publiek! De teksten worden niet geschreven door de inhoudelijk experts of de educatoren, maar door het publiek zelf! In een week waarin we het weer eens hebben gehad over de taken van de verschillende projectleden bij een tentoonstelling, geeft dit een verhelderende en uitdagende kijk op het vak 'tentoonstellingmaken'. Want is dit wellicht niet wat je in de meest optimale situatie zou willen? Je komt als bezoeker naar het museum en krijgt precies die ervaring die jij hebt uitgekozen. Rijst bij mij wel de vraag, maar hoe verrassend is het dan nog? Ik denk namelijk dat een museumbezoek ook vooral bestaat uit kennismaken met nieuwe dingen. Hoe zorg ik er als tentoonstellingsmaker voor dat de bezoeker elke keer verbaasd en met een goed gevoel naar huis gaat als hij het Maritiem Museum heeft bezocht? Moet hij dan zelf kiezen of doen wij dat voor hem? Vanaf februari zijn de werken uit de top te zien in Otterlo. Denk dat ik maar eens een vrijdags bezoekje ga plannen in maart... (kan ik meteen zien of mijn keuze een plekje heeft gekregen!)

Werk of vakantie?

2009-12-22T05:38:00.000-08:00

Was het vakantie of ook een beetje werk? Een weekendje London leverde mij afgelopen weekend weer volop 'buitenlandse inspiratie' op. Bijzonder was de expositie Maharaja: the Splendour of India's Royal Courts in het Victoria and Albert Museum. Met simpele middelen wisten de tentoonstellingsmakers het indiagevoel op me over te brengen. De tekeningen die ik drie weken geleden tijdens mijn vakantie in India in de paleizen zag hangen, kwamen door de goede vormgeving totaal anders tot hun recht. Ze kregen een omgeving die past bij hun pracht. Hier geen felle gekleurde grote blow-ups of rumoerige geluiden die je soms bij andere exposities over India ziet. De trefwoorden: sfeer, pracht en praal, stijlvol, eenvoudig maar indrukwekkend. Van de gouden openingswand tot de mooie gestyleerde olifanten en de rode muren. Petje af voor het V&A! Het blijkt maar weer eens hoe belangrijk de vormgeving van een tentoonstelling is. Een wijze les voor mijn volgend project.

Een lange adem..

2009-12-16T00:20:00.000-08:00

Het museum heeft in het depot tienduizenden objecten. Een prachtige voorraad voor ons als tentoonstellingsmaker om exposities mee te maken! Voor sommige tentoonstellingen ís het een kwestie van 'shoppen' in ons eigen depot en zijn 'de boodschappen' snel gedaan. Maar soms mist in 'de supermarkt van voorwerpen' nu precies dat ene model dat het verhaal van de expositie zo mooi kan vertellen. Wat dan? Voor de tentoonstelling 'Wonen op water' was de oplossing simpel maar één van de lange adem. Want ook al is deze presentatie pas in 2012 te zien in het museum, er wordt nu al hard gewerkt om alles op tijd af te hebben. Een externe modelbouwer maakt op basis van historische tekeningen, foto's, verhalen en filmbeelden een model van het woonschip 'De Dogger'. Een precieze klus die enkele maanden in beslag gaat nemen. Maar dan hebben we er weer een pronkstuk bij voor onze collectie en een belangrijk item om het verhaal te vertellen hoe men woont op het water.

Door het oog van de camera

2009-12-15T02:18:00.000-08:00

Wij professionals denken altijd dat we het beter weten. We zijn ervan overtuigd dat we de juiste blik hebben op onze collectie. Maar onlangs 'ontdekte' ik weer eens dat 'de amateur' toch echt een hele andere blik heeft op de dingen die je kunt zien in ons museum. We deden afgelopen zomer mee aan het project 'Wiki loves art'. Bezoekers werden opgeroepen om foto's te maken van objecten in onze collectie. Dit leverde verrassende beelden op. Mysterieuze details van scheepsmodellen, prachtige composities en uitsnedes en confronterende foto's recht van voren. We leerden weer eens met een andere blik naar onze vertrouwde voorwerpen te kijken! De foto's hangen de komende maanden in de hal van het Maritiem Museum. Met een oproep voor alle andere bezoekers: wij kijken graag door hun ogen naar het museum! Dus kom maar op met die foto's!

DISH 2009

2009-12-11T05:31:00.000-08:00

Inspiratie en innovatie. Met deze twee woorden was de DISH conferentie waar ik de afgelopen twee dagen aan deelnam waarschijnlijk het beste te omschrijven. Samen met ruim 600 deelnemers uit binnen-en buitenland luisterde ik naar interessante keynote sprekers die vertelden over de nieuwste ontwikkelingen in de webwereld. Erg inspirerend was bijvoorbeeld de speech van Andrew Payne, Head of Education & Outreach at The National Archives in London. Kijk zeker even op hun website www.nationalarchives.gov.uk/education om voorbeelden te zien van de boeiende projecten die zij maken voor kinderen. Alex Osterwalder bracht ons allemaal in de ban van het 'cultural business model'. Susan Chun presenteerde Steve, een social tagging project waarbij het publiek de instellingen helpt om objecten te beschrijven. Wellicht een idee voor onze website maritiem digitaal?

Tijdens debatten en workshops konden museumcollega's, medewerkers van bibliotheken en archieven discussieren over de mogelijkheden van nieuwe media in onze culturele instellingen. Interessante gesprekken leiden tot uit het uitwisselen van visitekaartjes en opdoen van nieuwe contacten. Conferenties als dit zorgen ervoor dat je op de hoogte blijft van de nieuwste ontwikkelingen maar ook zeker 'in touch' met collega's. Op beide vlakken een geslaagde conferentie.

Waar doen we het voor..

2009-12-11T05:17:00.000-08:00

Bij het samenstellen van een tentoonstelling heb ik te maken met een hele rij aan voorwaarden en eisen. De temperatuur mag niet te hoog, het licht mag niet teveel, de beveiliging moet optimaal zijn, de teksten groot genoeg, de filmpjes niet te lang etc. We passen immers goed op onze spullen en willen dat bezoekers op een zo goed mogelijk manier kennis nemen van het verhaal dat de objecten vertellen.

Hoe anders is dat soms in andere landen. Tijdens een vakantie in India bezocht ik (natuurlijk) enkele musea. Hier gelden blijkbaar hele andere eisen. Vitrines waarin ruiten ontbreken, vogels die door het museum vliegen, prachtige geborduurde kleden waar al jaren minimaal 100 lux op staat te schijnen, eeuwenoude prenten die scheef aan de muur hangen aan slechts één spijkertje en open ramen die continu verontreinigde lucht door het pand doen stromen die neerdwarrelt op bijzondere meubels en werktuigen. Je komt ineens in een totaal andere omgeving terecht en met weemoed kijk je naar de bijzondere collectie die voor je ligt. Het doet je echter ook ineens weer beseffen hoe bijzonder het is dat wij in ons museum op een zo professionele manier om gaan met onze objecten. En je realiseert je hoe belangrijk het is om ons erfgoed te bewaren voor de toekomst. ok, het is soms wat onhandig dat ik met al die eisen rekening moet houden, maar ik weet waarom we het doen.

Samenwerken op het internet?

2009-11-03T03:09:00.001-08:00

Als projectleider is 'samenwerken' wellicht het belangrijkste trefwoord in mijn functieomschrijving. Samen met mijn collega's werk ik aan boeiende en leuke tentoonstellingsprojecten. Maar samenwerken kan ook op een ander vlak. Gisteren 'werkte ik samen' met één van onze directeuren aan een voorstel voor een workshop tijdens DISH, de conferentie over digitaal erfgoed. 9 en 10 december wordt Rotterdam overspoeld door museumprofesionals die 2 dagen lang praten over hoe het internet gekoppeld kan worden aan onze museumcollecties. Een dag voor de conferentie komen 30 deelnemers uit binnen- en buitenland naar het museum voor een workshop. Het thema laat zich raden: samenwerken! Aan de hand van o.a. de website Maritiem Digitaal gaan we in groepen aan de slag om te kijken hoe we onze museumcollecties, de ervaringen van bezoekers, geografische locaties en veel meer kunnen koppelen. Digitaal samenwerken dus... Een grote maar leuke uitdaging!

De Chinezen komen!

2009-11-03T02:49:00.000-08:00

Bij elke nieuwe tentoonstelling ben ik weer even verbaasd over de impact van de scheepvaart op onze wereld. Ok, als Rotterdammer kijk ik niet meer op van een schip dat over de Maas vaart volgeladen met lading, maar bij mijn eerste verkenning van mijn nieuwe projectopdracht val ik weer even stil. We gaan een expositie maken over China. Nooit heb ik me gerealiseerd wat voor grote rol de Chinezen spelen in de scheepvaart. Mijn ideeen over China waar alles in een rap tempo gemaakt kan worden, waar men niet terugschrikt voor grote projecten en waar men in alles groot denkt, worden ook nu op het eerste oog bevestigd. Samen met de conservator, educator, marketingmedewerker en 'de Chinezen' ga ik de komende tijd letterlijk een nieuw stuk van de wereld ontdekken! De voorbereidingen voor de nieuwe tentoonstelling 'China' zijn gestart!

2009-10-23T08:00:00.000-07:00

Van de vloer tot aan het plafond, van object tot aan tekstbordjes. Een tentoonstelling is veel omvattender dan je op het eerste oog zou denken. Dat ook de lampen een belangrijke rol spelen in een expositie lijkt soms een raar gegeven. Maar juist in het museum kunnen deze lampen een heel belangrijke rol spelen. Enkele maanden geleden zijn we gestart met de toepassing van LED-lampen in het museum. Een enorme financiele investering die echter nu al de moeite meer dan waard is. Behalve een besparing van ruim 85% op onze energierekening, blijken ook details op de schilderijen veel beter te zien. En daar doen we het toch voor! Merkt het publiek een wezenlijk verschil? Ik denk het niet. Volgens mij is het vooral een gemoedelijke manier van uitlichten waarbij men zich zo op zijn gemak voelt dat het niet eens opvalt. Ik kan het nu dus al al die andere musea ook aanraden. Stap over op LED!

Het startschot klonk door het museum

2009-10-23T06:21:00.000-07:00

Elk project start met een officieel 'we gaan ervoor moment'. De eerste vergadering waarin je als projectgroep bijeenkomt om samen te starten met een nieuwe tentoonstelling. Volgende week gaat de projectgroep 'China' dan eindelijk officieel van start. Een projectteam bestaande uit conservator Irene, educator Robert, maco-medewerker Liesbeth, technische dienst Peter en ik als projectleider gaat het komende jaar samen aan het werk om van een idee - we maken een expo over de invloed van China op de scheepvaart - een expositie te maken. Altijd een spannend proces!
Het startschot klinkt in de verte, op naar de finish!