Vluchten kan niet meer! (of toch?)

Soms moet je van de nood een deugd maken. Tijdens de voorbereidigen van Echte piraten bleek dat we veel nooduitgangen nodig gaan hebben. Elke nooduitgang heeft een nooddeur en ja, die moeten voorzien zijn van noodverlichtingen. En daar zit de nood: geen vormgever wordt blij van de groene bakken vol licht in een ruimte. Hetzelfde geldt dus voor de ontwerpers van Echte piraten. Maar aan voorschriften moet je voldoen dus op dat moment komt behalve het spreekwoord ook de creativiteit om de hoek kijken. En zie het resultaat: vanaf nu hebben alle noodverlichtingen in de expositie geen normaal meneertje maar een heuse piraat op de vlucht! Nu maar kijken of mensen nog steeds snappen dat het om nood gaat of dat ze juist deze piraat gaan volgen!  

Angst voor piraten!

Ik realiseerde me ineens dat ik al hele lange tijd niet heb geschreven op deze blog! De reden klinkt wellicht enigszins raar in de oren van velen. Ik was onder de invloed van piraten... Piraten uit vroegere tijden, piraten van nu, ze hebben de afgelopen tijd steeds mijn tijd gevangen genomen. Aan mijn gevangenschap is nog geen einde. Nog een week of zes en dan bestormen de piraten het Maritiem Museum Rotterdam.  Dan opent de tentoonstelling Echte Piraten!

De afgelopen tijd is het dus piraten wat de klok slaat. Na het lezen van de serieuze teksten voor in de expo, het knippen en plakken van foto's van historische figuren die straks op de muren sieren, heb ik me de laatste tijd vooral bezig gehouden met het bezoeken van marktplaats en sites van speelgoedwinkels. Intussen is mijn vensterbank bevolkt met een groot leger van playmobile piraten. Achter mijn bureau staart Piet Piraat me van een affiche in de rug aan en smeed het kleine beeldje van Kapitein Haak woeste plannen. Mijn kantoor is inmiddels bezaaid met piraten zaken die straks een plek gaan krijgen in de tentoonstelling. Het scenario wordt met de week spannender, net als in een echt piratenboek!  

The personal touch

Als je het over audiotours hebt zijn er altijd twee kampen. De ene vindt het een perfecte manier om veel gedetailleerde informatie tot je te nemen. Een mooie oplossing om je even helemaal terug te trekken en alle verhalen rondom een voorwerp te horen. Maar dat is nu juist wat de tegenstanders tegen staat. Je trekt je terug. Het contact met de andere museumbezoekers is volledig weg. Ik vond een filmpje op youtube dat beide kampen bijeen zou brengen. Wat als deze manier van 'informeren' je echt zou overkomen tijdens een museumbezoek? Wat als je 1 op 1 informatie net zo gepersonaliseerd tot je kunt nemen als in het filmpje? Ok, wel wat serieuzer graag dan, maar wellicht is het een oplossing? Kijk zelf maar eens..

!

Leven in de brouwerij

In het museum is er een plek waar het muisstil is. In het depot staan duizenden voorwerpen. Scheepsmodellen, schilderijen, potjes, prenten, atlassen, foto's en reddingsboeien staat opeen gepakt als een drukke bus vol met mensen. Maar waar het in die bus rumourig is van alle stemmen die je hoort, heerst hier in het depot ondanks de drukte volledige rust. Jammer eigenlijk, want wat zouden de objecten ons mooie verhalen kunnen vertellen! En nog beter, wat zouden de mensen die met deze voorwerpen hebben gewerkt en geleefd ons boeiende verhalen kunnen vertellen over vroeger. Ik wil als projectleider de museumcollectie een stem geven. Door hen een podium te bieden in een tentoonstelling is de eerste stap gezet, maar om te kunnen praten is er meer nodig. Met moderne technieken kan ik proberen om levenloze voorwerpen tot leven te brengen. Zo kan ik proberen om het zwijgen te doorbreken. Ik zag een trailer van de nieuwe presentatie in Kasteel Amerongen. Peter Greenaway heeft het kasteel tot leven gebracht door er rumour en mensen aan toe te voegen. Ik ben heel benieuwd hoe stil het in Amerongen nog is.. Moet snel gaan kijken!



!

Overtuigen op papier

Naast mijn laptop ligt een rood met blauw boekje. Het zonnetje schijnt op de kaft die openstaat. Ik zie ineens dat er al oren aanzitten! Sporen van intensief gebruik, want de afgelopen dagen ligt dit boek als een soort van bijbel bij me. Samen met mijn collega's uit het museum volg ik een schrijfcursus. Vier donderdag lang werpen wij ons op alle teksten die met een tentoonstelling te maken hebben. Van projectplan tot aan persbericht, alles passeert de revue. Aan mij de eer om mijn projectplan voor een nieuwe expositie zo optimaal mogelijk te formuleren. Overtuigen op papier, dat is de boodschap en ook (toevallig?) de titel van het boek dat naast me ligt. Ik heb al moeite met overtuigen in 'real life' laat staan op papier! Hoe kan ik in woorden schrijven wat mijn body language zo overtuigend probeert te vertellen als ik praat? Hoe schrijf ik voorstellen waarvoor meteen luid en enthousiast geapplaudiseerd wordt als ik ze indien? Een uitdagende klus! Ik werp me weer even op de bijbel..   

De schreeuw van van de leeuw

 

Vorige week zondag: twee grote rode leeuwen dansten door de hal van het museum. Het leek een liefdesdans zoals die twee daar elkaar aan het besnuffelen waren! Van links naar rechts, op de grond, over de vloer, hoog en laag, ik bleef gefascineerd kijken aar de dans van de Chinese leeuwen. Een mooiere manier om de tentoonstelling Yin en Jan te openen was er niet. Zoveel passie, zoveel emotie maar ook vooral zoveel energie. Voor mij waren dit ook de trefwoorden voor dit project. Ik begon het dik jaar geleden en in november droeg ik het over aan mijn collega. Dat was een moment van weemoed, want aan deze china tentoonstelling had ik toch wel een beetje mijn hart verpand. Het was geen eenvoudig project. Als projectgroep hebben we lopen stoeien met de thema's, de invalshoeken en de objecten. De adoptiemoeder van dit project (zoals mijn collega het passend omschreef) kreeg een kindje met een eigen willetje en gedragscode. Maar het kindje heeft haar draai gevonden! Als eindresultaat staat er nu een mooie expositie over de band tussen China en Nederland. Een tentoonstelling waar iedereen zeker even heen moet om te zien hoe de scheepvaart onze twee landen heeft verenigd. De leeuwen hebben inmiddels het pand verlaten, maar de Chinese sfeer  en de passie is er nog!

!

Ik ben even weg maar het werk gaat door!

Vorige week was ik aan het aftellen. Nog 5 dagen werken, nog 4 dagen overdragen, nog 3 dagen zaken op orde stellen, nog 2 dagen voor de laatste loodjes en toen kwam die ene laatste dag… De dag waarop ik mijn projectleiderschap van ‘Yin en Jan‘ en ‘Bootvluchtelingen’ officieel overdroeg aan mijn collega’s, omdat ik me de komende maanden met een totaal ander privé project bezig ga houden. Het voelde een beetje raar om zo midden in de voorbereidingen uit een project te stappen. Hoe zorg je immers dat alle in and outs die je bij een project tegen bent gekomen ook bij je opvolger bekend zijn? Hoe leg je uit waarom beslissingen die genomen zijn in het hele traject toch echt logisch zijn ook al zijn ze dat voor een buitenstaander niet? Ok, ik heb overdrachtsdocumenten gemaakt, veel gesprekken gehad met mijn opvolgers en gezorgd dat alles zo netjes mogelijk geordend is en dingen terug te vinden zijn. Maar ik merk vooral weer hoe omvattend het werk van een projectleider is en hoe je overzicht moet hebben over het hele project. Dingen ontstaan in een proces, beslissingen worden genomen met een geschiedenis en afweging van belangen. Maar gelukkig werk je niet alleen aan een project! Er is ook sprake van een collectief geheugen. Zet de projectgroepleden bij elkaar en je krijgt een mooi en hopelijk veelomvattend beeld van het project. De projectgroepleden van zowel ‘Yin en Jan’ als ‘Bootvluchtelingen’ zullen mijn collega vast en zeker bijpraten over details die ik wellicht vergeten ben. Gelukkig maar!

!